Dilden dile uzak mesafeler, gönülden gönüle yakın olur

BAZEN

Sun, 11 Oct 2009 22:39:00 +0300

Bazen dalarım sessizliğe

Susar tüm varlıklar

Dağ misali geri yollarım gelen o tüm sesleri

Derken, bir çocuk ağlar, açarım kulağımı

Bazen hiçbir şey hissetmez olurum.

Ayağım çivileri arşınlar

Buradayım

Sat, 26 Sep 2009 00:08:00 +0300

Buradayım. Tam da olduğum yerde. Tam da nerede olduğumu bildiğim, nereden baktığımı bildiğim ama bakarken hesaplamadığım yerdeyim. Buradayım….
Ilık bir rüzgar esiyor sokakta ve yağmur başlayacak birazdan ve belki saçlarım(ız) ıslanacak bilinmez mesafelerde. Buradan bakacağım yağmura ve belki de buradan koşacağım yağmurda ıslanmaya. Islanmaktan korkmuyorum, yağmurda koşmaktan, düşmekten, nemden ya da kasavetten de korkmuyorum. Öylesine öylesine yağıyorki yağmur bugün ve sadece sokakları ıslatıyor, çimenleri, çiçekleri, böcekleri ve benim tenimi. Kalbim gülümsüyor yağmura buradan çünkü o artık biliyor kendi çatısının altında korunduğunu. Bir kaplumbağa misali evini sırtında taşımaktan farklı bir şey bu. Aslında bu sırtında taşıdığın her şeyi öylece savurup atmak gibi bir şey. Benden olan kalacaktı burada; ben gibi, benimle…
Buradayım…
Bundan daha gerçek bir şey var mı ki hayatta?
.. ( devamı )

Benden Göçme

Sat, 29 Aug 2009 01:29:00 +0300

Bir gün bir kuş uçacaksa uzaklara
O sen olma
Mevsim güz olsa da sararsa da yapraklar
Sen göçme benden
Daha yazı yaşamadım ben senle

Eğer bir kuş olacaksan
Gönül bahçeme konan serçe ol
Orada öt bana, orada söyle
Ancak serçe kıvamında ötmeyi bilirim ben de…
.. ( devamı )

Mon, 10 Aug 2009 21:19:00 +0300

Henüz tanışılmamış, dokunulmamış ne çok his vardı yaşamda. Sükunet içerisinde hislerinin seni sarmalamasına izin vermek, sadece orada durup hissetmek bir başka şeymiş ki bu başkalığı onu öylece deneyimlediğinde anlayabiliyordun. Akışa bırakmak, karışmadan bulanmak akmaktı ancak bunun anlamını bilebilmek için akmayı öğrenmek gerekti. Akmanın kelime anlamını öğrenmek değildi bu, akma eyleminin kendisiydi. Bu sadece bir gün öylece aktığını gördüğünde anlaşılabilir oluyordu. Akarken kendini ve akışı izleme şansı bulmak teslimiyetin derin gücünü ve belki de anlamını sunuyordu insana. Her şeye rağmen, her şeyle, hiçbir şeyden vazgeçmeden ancak hiçbir şeye de bağlı kalmadan, bir neden olmaksızın, bir beklenti olmaksızın, sonunu kestirmeye çalışmaksızın, yarını düşünmeksizin. Çünkü yaşam bugündeydi ve bugüne teslim olduğunda tüm geçmiş ve gelecek de sana teslim oluyordu. Bir bütünün içinde akmak ve de bütünün içinde akmasına izin vermek. Böyle bir şeymiş. Artık biliyorum.
Birlikte uyanılmayacak bir sabahın gecesinin içinden akıp gitmesi ve o gecenin içinde akıp gitmek öylece…. Işıklarla dolduruyordu sabahları. Gecenin kendisi karanlıktı zira akışın içinde hiç gölge yoktu, gecenin içinden geçmesini.. ( devamı )

ÇİĞ DAMLASI

Wed, 15 Jul 2009 21:57:00 +0300

Bir çiğ damlası gibi
Akıp düşmüştün
Zamanın uzaklığından

Hep yakındın oysa
Bin yıllık mesafeden

.. ( devamı )

Elma Çiçeği

Thu, 25 Jun 2009 15:13:00 +0300

Elma çiçeğini cennetten kovmuşlar...

Elmanın çiçeği cennetin kendisi iken

Kim onu kendinden azat edebilir ki!!!

.. ( devamı )

Sel/Sen

Mon, 01 Jun 2009 00:26:00 +0300

Öyle çoksun ki
Çoklukla yokluk karışıyor birbirine

Öyle yolsun ki
Adım adım uçmak yoldan çıkarıyor

Öyle selsin ki
Ne içinde durmak mümkün ne de dışarı taşmak

An'lar, İz'ler ve UYANIŞ

Sun, 24 May 2009 22:00:00 +0300

Boğazın sanki hiç sonu gelmeyecekmişcesine öylece Istanbul’un kalbinin ortasından akıp gitmesi hep ilgimi çekmiştir. Yaşam yolcuğunun en belirgin örneğidir sanki Istanbul’u yaşayanlara… Şıkışık zamanlarda, sıkışık mekanlardan kendimizi ayrıştırma, yetişme, yakalama ve bazen geçme güdülerine hep ipleri teslim ettiğimiz hızlı hareket ettiren bir şehir ve bu tempoda sürekli hızlanan bir girdabın ahengine kapılmışcasına aynı dairelerin etrafından dönerek birbirine eşlik eden İstanbullular…

Yaşamın öylece uluorta uzandığını gösteren bir işaret gibidir boğaz, zamansız, durumsuz, öylece orada, yaşamlarımızın orta yerinde tüm göz alıcı duruşu ile, durun diy.. ( devamı )

Canının canını yakmak

Tue, 05 May 2009 00:17:00 +0300

Canına kıyamazsın alıp nereye koyacağını nasıl sarmalayacağını bilemezsin ve öylece nadide bir yer bulursun, canım dersin ya sanki artık onun canı değildir de senin canındır o can. İşte hal böyleyken hiç ummadığın bir zamanda biri eline bir neşter tutuşturur ve işte bu canın içindir der ve ekler sen vuracaksın neşteri artık sana geldi bu görev. Öylece kalıverirsin orda, ne yapacağını bilemezsin. Canının canını yakacaksın ve de canın yanacaktır. Elindeki neşteri ne kadar derine saplarsan yarayı okadar çok temizleyeceksin. Şimdi kara kara düşünme zamanıdır. Canının canını yakacak mısın yoksa canından öteye atacak mısın?
Can yaksan da öteye gitmeyecek midir, ya da yakmasan ve direk öteye atsan bu canı. Bu can kendi bedeninde bir can değil midir? Ve de eğer bu habis tümör onun bedeninde ve neşter de senin elinde ise ve başka da kimseler yoksa bu artık senin görevin olmamış mıdır? Şüphesiz neşteri vuracaksın, yakacaksın bu canı ve yakacaksın canını.
Can uyandığında acısını hafifletmek için sana sarılacak mıdır yoksa ona bu acıyı yaşattığın için senden kaçacak mıdır? Bunu bilemeyeceksin hiç o neşteri vurmadan. Bu can onun canıdır ve kendisi seçecektir ne yapacağını. Sen de canım dediğin için ne yaparsa yapsın ona öylece destek olacaksın. Elinde neşterle eğer yine bir tümör olursa ben buradayım diyeceksin.

Yağmurlu Dünya

Fri, 17 Apr 2009 16:15:00 +0300

Yine sesler yükseliyor meçhulden;

Gün, bir yağmur gibi ıslak

Güneşse kabuğuna çekilmiş

Yürekler biraz puslu, biraz karanlık,

Kimi güneşe varabilmek için yollarda

Kimi ışığa küsüp sarılmış karanlığa.